Krótko potem, w grudniu tego samego roku miasto opuściły wojska niemieckie i austro-węgierskieP. Kenez, Red Advance..., s. 180–181., zaś 17 grudnia do portu dotarły oddziały francuskie. Dowodzący nimi gen. Borius zażądał od oddziałów ukraińskich, wiernych Dyrektoriatowi, opuszczenia miasta. Gdy te odmówiły, zostały zmuszone do odejścia przez artylerię francuskich okrętów oraz przez siły białych pod dowództwem gen. Aleksieja Griszyna-Ałmazowa. W ciągu dwóch kolejnych miesięcy wojska interwencyjne przesunęły się na północ i wschód, obejmując kontrolą także Mikołajów i Chersoń.
W tym samym czasie Antonow-Owsiejenko rozpoczął planowaną ofensywę na Ukrainie. Charków został opanowany przez bolszewików 3 stycznia 1919 r.J. D. Smele, The „Russian”..., s. 101. Do Kijowa Armia Czerwona wkroczyła natomiast 5 lutego tego samego roku. W tym samym miesiącu oddziały partyzanckie uznające dowództwo bolszewickie, dowodzone przez byłego podpułkownika armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Matwija Hryhorjewa, zmusiły siły wierne ukraińskiemu Dyrektoriatowi do opuszczenia rejonów Jelizawietgradu, Znamjanki, Krzywego Rogu, KorystowkiRed. M. Suprunenko, Istorija..., s. 363.. 6 lutego oddziały partyzanckie pod dowództwem P. Tkaczenki wspólnie z miejscowymi oddziałami robotniczymi opanowały Jelizawietgrad.