Artysta w 1856 roku pracował przy ilustrowanej edycji poematów Tennysona publikowanych przez Edwarda Moxona. Pozwoliło mu to na prezentację swojej twórczości szerszemu gronu odbiorców, choć te ilustracje nie przyniosły mu powodzenia.
W 1857 roku wraz z innymi prerafaelitami zaprezentował swoje prace na wystawie w Russell Place, a w następnym roku w Nowym Jorku. Tworzył też z kilkoma artystami, m.in. z Morrisem i Burne-Jonesem przyjął zlecenie na wykonanie fresków w budynkach Oxford Union. Wspólnie postanowili przedstawić kilka scen z księgi Thomasa Malory’ego Odejście Artura. Podjęta praca pozostała nieskończona i po jakimś czasie zniszczała z powodu nieopanowania techniki malowania fresków przez autorów.
Pod koniec lat 60. artysta zarabiał rocznie sumę ok. 30 tysięcy funtów. Cieszył się popularnością i regularnie sprzedawał obrazy. Pomimo tego nadużywał alkoholu i chloralu, powodującego powtarzające się halucynacje.
W tym czasie jego ulubionymi modelkami były Fanny Cornforth, Alexa Wilding i żona Williama Morrisa, Jane Burden.
Praca literacka i pogarszający się stan psychiczny Pierwszy zbiór swoich utworów poetyckich wydał w 1870 roku jako Poematy. Były one włożone do trumny Lizzi, lecz odzyskał je, decydując się na ekshumację zwłok.