Od 1993 roku członek Académie des beaux-arts.
Twórczość Uważany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli francuskiej muzyki awangardowej. Tworzył utwory zarówno w technice aleatorycznej, jak też ścisłe, o tonalnej organizacji materii dźwiękowej. Jako jeden z pierwszych kompozytorów we Francji tworzył muzykę elektroniczną. Interesował się możliwościami różnorodnego wykorzystania barwy dźwięku, rozmaicie eksperymentując z instrumentami.
Skomponował kilka baletów (m.in. Éloge de la folie 1966 i Paradis perdu 1967) i oper (m.in. Le souper 1969, Le jeu de Ste Agnes 1974 i La tragédie de Carmen 1981), ponadto m.in. 24 preludia na orkiestrę (1958), cykl trzech utworów na orkiestrę Turner (1961), Les chants de Maldoror na recytatora, 23 instrumenty improwizujące i 10 wiolonczel (1962), Chaconne et Marche Militaire na orkiestrę (1968), 14 Stations na perkusję (1970), Equal na 5 perkusji (1970), Faciebat anno 1972 na 24 skrzypce i orkiestrę (1972), Strings na 12 instrumentów smyczkowych i gitarę elektryczną (1972), Piano personagge na zespół kameralny (1973), For Clarinet (1974), Stress na trio jazzowe, fortepian, 5 instrumentów dętych i perkusję (1977), Concerto Gli Elementi na puzon i orkiestrę (1977), Concertante na saksofon altowy i orkiestrę (1979), Nana-Symphonie (1980), Pelléas et Mélisande-Symphonie (1983),