stria) – podłużny element ornamentacji okrywy składający się z rzędów różnego typu otworów (alewol, areol, porów) lub kresek (lineol). Prążki są ustawione w różnej orientacji. Pseudonodulus (okienko, oko) – rodzaj otworu w okrywie występujący u niektórych gatunków. Pseudocellus – zespół areol słabiej wyodrębniony niż ocellus. Pseudoseptum – krzemionkowa blaszka wyrastająca z okrywy. Rozszerzenie krawędzi ściany komórkowej wychodzące od bieguna okrywy i skierowane do wnętrza komórki. Punkt grzebienia (fibula) – mostek krzemionkowy w kilu rafowym. Punkty grzebienia mogą się łączyć z żebrami apikalnymi. Rafa – szczelina w okrywie, prawie zawsze równoległe do osi apikalnej. Zwykle są dwie symetryczne szczeliny. Rafa może być umieszczona w kanale w grzebieniu lub w rafo-sternum. Reziduum – mocno rozbudowana część dorsalna płaszcza, wyraźnie odgraniczona od powierzchni okrywy polem szklistym. Rząd areol – zespół areol ułożonych prostopadle do osi apikalnej. Rzędy areol widoczne w mikroskopie jako kreski określa się jako lineole. Septum (przegródka) – krzemionkowa blaszka wyrastająca ze wstawki pasa obwodowego. Równoległa do powierzchni okrywy. Spatula – łopatkowaty kolec u niektórych gatunków kolonijnych. Sternum (pseudorafa) – zgrubienie (żebro) okrywy o orientacji apikalnej. Pozbawione areol.