Do 1939 była primadonną w poznańskiej Operze, przy czym w latach 1930–1932 przebywała we Lwowie i tańczyła w tamtejszej Operze.
Po wybuchu II wojny światowej Niemcy wysiedlili ją wraz z mężem z Poznania. Podczas okupacji niemieckiej pracowała jako kelnerka w Warszawie, została wywieziona na roboty przymusowe do Rzeszy (Schwenningen w Wirtembergii).
W 1945 pracowała w założonym przez męża w Schwenningen polskim gimnazjum i liceum. W 1948 wróciła do Poznania, ale stan zdrowia nie pozwolił jej już na powrót do czynnej pracy zawodowej.
Zmarła w Poznaniu, pochowana 7 maja 1970, spoczywa obok męża na cmentarzu Junikowo (pole 9 kwatera 5-F-19).
Osiągnięcia W swojej karierze zawodowej tańczyła solowe partie w czternastu baletach z układami choreograficznymi męża, a także w licznych innych partiach tanecznych. Jej najbardziej uznanymi kreacjami były: Zobeida w Szeherezadzie, 1928 (Nikołaj Rimski-Korsakow), Najpiękniejsza w Panu Twardowskim, 1929 (Ludomir Różycki), Narzeczona w Harnasiach, 1938 (Karol Szymanowski), rola tytułowa w Ognistym ptaku, 1938 (Igor Strawinski).