można w nich prowadzić naukę religii, lecz jako przedmiotu dobrowolnegoMichał Pietrzak, Państwo świeckie, [w:] Wielka encyklopedia prawa, red. Eugeniusz Smoktunowicz, Białystok–Warszawa 2000, s. 616..
W opinii Bożeny Bankowicz państwo świeckie: nie udziela sankcji prawnej normom etyczno-religijnym właściwym określonemu wyznaniu, lecz nadaje prawu państwowemu charakter humanistyczny i etyczno-racjonalny odróżnia polityczną obecność instytucji religijnych od znaczenia fundamentalnych zasad religijnych dla wspólnoty politycznej różnicuje funkcje i cele społeczeństwa politycznego i religijnego jest autonomiczne i niezależne od wspólnot religijnych, a władza państwa i związków wyznaniowych, czyli prawo zobowiązywania swych członków do określonych zachowań odnosi się wyłącznie do właściwych im porządków wyklucza zwierzchnictwo polityczne wspólnot religijnych nad państwem nie ma powiązań organizacyjnych ze związkami wyznaniowymi, a funkcje i zadania właściwe państwu nie są wykonywane przez grupy religijne i vice versa organy państwowe są niekompetentne w sferze religii, przyjmują wobec niej postawę neutralną i są jedynie gwarantem wolności religijnej w stosunkach ze wszystkimi wyznaniami kieruje się zasadą równouprawnienia nie zobowiązuje obywateli do wyznawania określonej religii ani przyjmowania poglądów i postaw