Potem zatrudniony został jako inżynier w departamencie monopolu solnego Ministerstwa Skarbu w Wiedniu. Od 15 grudnia 1918 do 1 kwietnia 1919 był referentem technicznym w wydziale górniczym Polskiej Komisji Rządzącej dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Spisza i Orawy w Krakowie. Od 15 maja 1919 zatrudniony w Państwowej Żupie Solnej w Wieliczce, początkowo jako inżynier, a od 1 października 1921 roku do 31 sierpnia 1927 jako jej naczelnik. 24 lipca 1920 otrzymał tytuł radcy górniczego, a 21 października 1921 starszego radcy górniczego. Równocześnie z pracą zawodową w górnictwie solnym współpracował od 1919 w organizacji nowo powstałej Akademii Górniczej w KrakowieWojciech Gawroński "Słownik Biograficzny Wieliczan" wyd. Wieliczka 2008 s. 37-39. Na przygotowanie wykładów i organizację dydaktyki otrzymał 9 czerwca 1920 roku stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, dzięki któremu z początkiem 1921 przebywał w Wiedniu i Zurychu. W lutym 1922 rozpoczął wykłady z techniki cieplnej, 2 stycznia 1925 został kierownikiem Katedry Technologii Ciepła i Paliwa AG, której był twórcą. 9 października 1925 otrzymał nominację na nadzwyczajnego profesora kontraktowego, a 4 lutego 1932 na profesora nadzwyczajnego. W 1932 opracował i wydał Technologię ciepła i paliw.