Tadeusz Szałowski (ur. 5 maja 1885 w Przemyślu, zm. 13 lipca 1944 tamżeJanusz Mierzwa, Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1 , wyd. LTW, Łomianki 2018, s. 408–409.) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, starosta powiatowy w Biłgoraju.
Życiorys Urodził się 5 maja 1885 w Przemyślu, w rodzinie Zenobiusza Szałowskiego h. Sulima (1844–1913) i Filipiny z Wąsowskich h. Nałęcz (1854–1938). Ukończył korpus kadetów (1904). Był zawodowym oficerem piechoty c. i k. Armii. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915. W czasie I wojny światowej, w 1916, dostał się do niewoli rosyjskiej, z której w 1917 zbiegł.
Od 1918 w Wojsku Polskim, jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 58. Od czerwca do grudnia 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie 12 Dywizji Piechoty. Obok stopnia wojskowego przysługiwał mu wówczas tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”. Od stycznia do października 1921 był szefem sztabu 4 Dywizja Piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 161. lokatą w korpusie oficerów piechoty.