Do XIX wieku jedynym ogrzewaniem było ognisko w kuchni.
Architektura Początkowo były to długie domy, o ścianach z torfu lub torfu i kamieni, z dwuspadowym dachem podpartym słupami i pokrytym torfem. Z czasem torfowy dach porastał trawą, która dodatkowo stabilizowała warstwy dachu. Drzwi były umieszczone na jednej z wzdłużnych ścian. Dom taki, przedzielony lekkimi ścianami z drewna, był jedynym budynkiem gospodarstwa, zawierając część mieszkalną, składową i hodowlaną.
W późniejszych wiekach na tyłach głównego budynku zaczęto dobudowywać mniejsze, przejmujące poszczególne funkcje, co spowodowało zmniejszanie głównego budynku. Taki układ budynków stojących blisko siebie i połączonych krytym przejściem ((gangabær) był powszechny od średniowiecza do XIX wieku. Główny budynek, przeznaczony do spania i pracy, był położony na końcu przejścia i wyżej od innych, co ułatwiało jego ogrzewanie.
W XIX wieku rozpowszechnił się nowy układ, burstabær, w którym budynki (każdy z osobnym dachem) stawiano fasadami do podwórka.