W składzie tej brygady uczestniczył w wojnie z Finlandią 1939-1940, w kwietniu 1940 został dowódcą batalionu czołgów średnich 30 pułku czołgów 15 Dywizji Pancernej Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, latem 1940 brał udział w aneksji Besarabii przez ZSRR. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, biorąc udział w walkach obronnych w zachodniej Ukrainie, później w obwodzie orłowskim, m.in. w rejonie Mcenska w składzie 4 Brygady Pancernej dowodzonej przez Michaiła Katukowa, 16 października 1941 w walkach k. wsi Ilkowo dowodzony przez niego batalion czołgów zadał duże straty wrogowi, niszcząc 43 czołgi; Raftopułło został wówczas raniony odłamkiem miny i odesłany do szpitala. 21 lutego 1942 w walkach w rejonie Rżewa został ponownie ranny, po wyleczeniu w maju 1942 został skierowany do sztabu wojsk Stalingradzkiego Okręgu Wojskowego, a od września 1942 Frontu Stalingradzkiego, brał udział w bitwie pod Stalingradem. W 1943 został dowódcą batalionu szkolnego w szkole wojsk pancernych w Uljanowsku, w 1949 ukończył Wyższą Szkołę Wojsk Pancernych im. Mołotowa w Leningradzie, w 1955 zwolniono go do rezerwy.