mały|Spartański hoplita z tarczą oznakowaną lacedemońską epizemą Mora (stgr. μόρα – dosł. „część”, lm morai) – największa jednostka organizacyjna armii spartańskiej, licząca pod koniec V wieku p.n.e. 1280 żołnierzy.
Armia spartańska składała się z sześciu mor (jazdy i hoplitów), każda pod dowództwem polemarcha. Jednostka ta dzieliła się na dwa lochosy po 640 ludzi, dowodzone przez lochagosów. Lochos dzielił się na cztery pentekostie, które składały się z czterech enomotii dowodzonych przez enomotarchówKsenofont podaje, że zgodnie z podziałem wprowadzonym przez Likurga, „w każdej z obywatelskich mor jest jeden polemarcha, czterech lochagów, ośmiu pentekosterów i szesnastu enomotarchów” (Ustrój polityczny Sparty 11, 4)..
W źródłach historycznych jednostka ta pojawia się w 403 r. p.n.e. (Ksenofont, Historia grecka II 4,31) jako element nowej struktury organizacyjnej armii spartańskiej, przez badaczy obecnie interpretowany jako „dywizja”. Przyczyną tej zmiany miał być niedostatek ludzi zdolnych do noszenia broni, wynikły wskutek strat wojennych i klęsk żywiołowych w V stuleciu p.n.e. Dodatkowy powód mogły stanowić uwarunkowania strategiczne związane z obsadzaniem spartańskich garnizonów poza granicami własnego państwa;