Przedstawiony został na fresku w Luksorze około 3,5 tysiąca lat temu.
Morfologia Rozpiętość skrzydeł podawana jest różnie w zależności od źródła: 61–85 mm (Park Narodowy Jima Corbetta, Indie), 70 mm a niekiedy znacznie mniej (Półwysep Przylądkowy), 74,7–76,1 mm (Iran). Długość tułowia zmierzona u 10 osobników wynosiła od 22,1 do 25,05 mm. Długość czułek u osobników z Iranu wynosi 11,9–12,1 mm. Wśród D. chrysippus występuje polimorfizm, zarówno we wzorach, jak i ubarwieniu. Pod względem genetycznym cechy te zależą od genów położonych na trzech loci: A (warunkujący wzór na tylnym skrzydle), B (warunkujący barwę tła) i C (warunkujący wzór na przednim skrzydle). Przednie skrzydła mogą mieć czystą brązową lub pomarańczową barwę oraz, nie zawsze, białą plamę. Homozygota recesywna aa ma dużą białą plamę, zaś dominujący allel A odpowiada za redukcję tej plamy – heterozygoty mają zmiennego ubarwienia tylne skrzydło, np. małą białą plamę, biel tylko wokół żyłek czy pozbawione bieli skrzydło. Barwa tła może być brązowa (allel B) lub pomarańczowa (homozygota recesywna bb). Heterozygoty mają zmienną barwę tła: brązowe przednie skrzydła i nieco brązu na krawędzi tylnych skrzydeł, natomiast środek skrzydeł tylnych może być całkowicie brązowy jak u BB.