Świątynia jest budowlą murowaną z cegły i otynkowaną, jednonawowy na planie prostokąta. Nawa posiada trzy przęsła. Chórowe przęsło jest węższe, natomiast prezbiterium jest niższe i zamknięte półkolistą absydą. Zakrystia znajduje się w dolnej części, natomiast w górnej jest umieszczony chór zakonny. Ściany są podzielone pilastrami toskańskimi umieszczonymi na cokołach. Pod świątynią znajduje się krypta nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. W krypcie zostali pochowani zakonnicy oraz znaczniejsi fundatorzy świątyni i klasztoru.
Zewnętrzna fasada świątyni jest rozdzielona na 3 części. Część centralna jest dwukondygnacyjna i lekko cofnięta w porównaniu do części bocznych. Część centralna w dolnej kondygnacji ujęta jest dwiema półkolumnami toskańskimi, natomiast w górnej jońskimi zwieńczonymi trójkątnym frontonem. Boczne części dolnej kondygnacji ozdobione są pilastrami toskańskimi. W górnej części pomiędzy kolumnami jest umieszczona wnęka z krzyżem i datą „1851”. Na szczycie frontonu znajduje się kula z krzyżem. Świątynia posiada 7 ołtarzy – główny oraz 6 bocznych wykonanych z drewna jesionowego. Ołtarz główny został zbudowany w 1793 roku. Ozdobiony jest 6 kolumnami, pomiędzy którymi znajdują się 4 rzeźby: Jana Ewangelisty, św. Anny, Matki Boskiej Bolesnej, św. Joachima.