Po przekroczeniu granicy polsko-węgierskiej trafił do obozu internowanych, następnie zaś do obozu jenieckiego w Nienburgu nad Wezerą.
Po uwolnieniu z obozu trafił do Gdańska, gdzie w latach 1945-48 był kierownikiem Biura Konstrukcyjno-Maszynowego Stoczni nr 1 i Stoczni Gdańskej. Od 1947 prowadził wykłady zlecone na temat urządzeń chłodniczych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej, a od 1949 – wykłady zlecone z chłodnictwa na Wydziale Budowy Okrętów. 1 lutego 1953 został kierownikiem pierwszej w Polsce Katedry Chłodnictwa na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. 1 września 1954 Minister Szkolnictwa Wyższego nadał mu tytuł profesora. Kierował także gospodarstwem pomocniczym Katedry – Zakładem Chłodnictwa. W latach 1955–56 był prodziekanem Wydziału Budowy Okrętów PG. W latach 1948–1955 pracował jednocześnie jako rzeczoznawca w Centralnym Zjednoczeniu Przemysłu Mleczarskiego w Gdańsku, zaś w latach 1949-1953 w Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego w Gdańsku. 13 grudnia 1962 został powołany na profesora nadzwyczajnego Politechniki Gdańskiej. W marcu 1960 otrzymał tytuł Rzeczoznawcy Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich w zakresie urządzeń chłodniczych.