1 października 1904, w stopniu porucznika, został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisko oficera kompanii. Później przez 5 lat był komendantem pułkowej szkoły podoficerskiej, adiutantem batalionu oraz dowódcą kompanii. W stopniu kapitana od 1 maja 1909 pełnił obowiązki dowódcy kompanii oraz kapitana ds. specjalnych funkcji w Krakowie i Nowym Sączu. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.
1 maja 1914, w stopniu kapitana, został przeniesiony do 9 pułku piechoty. Dowodził kompanią w Radymnie, a od 1 sierpnia 1914 kompanią w batalionie zapasowym pułku. Od 15 grudnia 1914 do 1 października 1916 pełnił służbę w 17 pułku strzelców na stanowisku dowódcy kompanii, a następnie batalionu załogi Twierdzy Kraków. Następnie w Rzeszowie mianowano go kierownikiem wyszkolenia oddziałów batalionu zapasowego oraz dowódcą batalionu zapasowego. Od 22 lutego 1918 był komendantem obozu w Witkowicach, w którym internowano żołnierzy Legionów Polskich. 17 kwietnia 1918 został zwolniony ze stanowiska komendanta obozu z uwagi na to, że zbyt życzliwie odnosił się do internowanych legionistów. Za tę postawę przedstawiono go do odznaczenia Krzyżem Niepodległości, lecz wniosek został odrzucony 9 maja 1938.