7 kwietnia 1922 roku zorganizował oddział Stowarzyszenia Dozoru Kotłów w Białymstoku, którego był pierwszym kierownikiem (w latach 1921-1928). W latach 1928–1939 był zastępcą dyrektora i kierownikiem oddziału Stowarzyszenia Dozoru Kotłów w Lublinie. W 1939 roku został członkiem Rady Nadzorczej Lubelskiego Zjednoczenia Elektryfikacyjnego.
18 września 1939 roku aresztowany przez Niemców, po kilku miesiącach uwolniony. Od 1942 roku był żołnierzem Armii Krajowej w okręgu Lublin zajmując się kolportażem i edycją prasy podziemnej. W okresie okupacji hitlerowskiej pracował na stanowisku inspektora kotłów w Stowarzyszeniu Dozoru Technicznego Kotłów w Lublinie. Po wyzwoleniu Lublina 24 lipca 1944 roku uczestniczył w uruchomieniu elektrowni na stanowisku inspektora technicznego.
Od lutego do września 1945 roku był wykładowcą Politechniki Warszawskiej, z tymczasową siedzibą w Lublinie, na stanowisku zastępcy profesora. 1 czerwca 1945 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym.