W takim rozumieniu język ogólny można utożsamić z językiem standardowym. Istnieją jednak pewne różnice semantyczne między tymi nazwami, przynajmniej na poziomie ich budowy: określeniu „język standardowy” da się przypisać związek z kryterium jakości języka i podległości normom; z kolei termin „język ogólny” nawiązuje do zasięgu tej odmiany językowej. Dodatkowo w językoznawstwie polskim termin „standardowy” występuje też w innym, bliżej niepowiązanym znaczeniu: „nienacechowany; nieoryginalny lub przeciętny”.
Język ogólny można także rozumieć węziej, tj. jako odmianę normatywno-szkolną, model właściwy dla edukacji i normatywnego podejścia do języka. Chodzi o standard postulowany, wyrażający to, jak powinno się mówić, a nie to, jak rzeczywiście się mówi. W takim ujęciu język ogólny jest przeciwstawiany ściślej tym odmianom lokalnym i środowiskowym, które znajdują się na „obrzeżach języka ogólnego” – i w dużej mierze czerpią z jego zasobów (w zakresie gramatyki i podstawowej leksyki), lecz odróżniają się od języka ogólnonarodowego sensu stricto.