Opis Teoria opisuje procesy, w wyniku których ludzie w wieku starszym przystosowują się do funkcjonowania z ograniczeniami i mimo tych deficytów doświadczają satysfakcji z życia. Jak w całym rozwoju jednostki ludzkiej, udane starzenie się definiowane jest jako elastyczne reagowanie na dostęp do własnych zasobów, z uwzględnieniem minimalizacji strat i maksymalizacji zysków. Jest to możliwe przy racjonalnym zarządzaniu zasobami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz umiejętnym lokowaniu inwestycji w obu tych obszarach, przy uwzględnianiu panujących warunków, co z kolei wymaga koordynowania trzech, pozostających we wzajemnych interakcjach, mechanizmów: selekcji, kompensacji i optymalizacji. W myśl powyższego należy dokonywać selekcji w tych obszarach życia, które stanowią szczególną wartość dla jednostki, optymalizować w tym zakresie działania w oparciu o swoje zasoby i kompensować doświadczenie straty celem wykorzystania istniejących warunków, które sprzyjają rozwojowi danej osoby. W uproszczeniu teoria zakłada maksymalizację pozytywnych efektów egzystencji seniora i