Oleg Michajłowicz Rajko (ros. Олег Михайлович Райко, ur. 8 czerwca 1945 w Partizansku, wówczas Suczanie) – radziecki lekkoatleta, średniodystansowiec.
Zdobył srebrne medale w biegu na 800 metrów i biegu na 1500 metrów na europejskich igrzyskach juniorów w 1964 w Warszawie, przegrywając jedynie na 800 metrów z Franzem-Josefem Kemperem z RFN, a na 1500 metrów z Jürgenem Haase z NRD.
Był członkiem radzieckiej sztafety 4 × 880 jardów, która w składzie: Aleksandr Ustiancew, Remir Mitrofanow, Rajko i Wadim Michajłow ustanowiła 22 czerwca 1966 w Londynie rekord świata czasem 7:16,0Zwyciężyła sztafeta brytyjska w czasie 7:14,6, ale korzystała z pacemakerów, co zostało uznane za niedozwoloną pomoc.
Zdobył srebrny medal w biegu na 1500 metrów na europejskich igrzyskach halowych w 1966 w Dortmundzie, przegrywając jedynie z Johnem Whettonem z Wielkiej Brytanii, a wyprzedzając Ulfa Högberga ze Szwecji. Odpadł w eliminacjach tej konkurencji na mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie. Zajął 3. miejsce na tym dystansie w finale Pucharu Europy w 1967 w Kijowie.
Zwyciężył w sztafecie 3 × 1000 metrów na europejskich igrzyskach halowych w 1968 w Madrycie (sztafeta radziecka biegła w składzie: Michaił Żełobowski, Rajko i Anatolij Wierłan). Odpadł w półfinale biegu na 1500 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku.