W XIX w. ołtarz poddawano renowacjom, a w 1934 r. wykonano kompleksową konserwację. Po 5 września 1944 r. ołtarz zdemontowano, srebrne figury zabezpieczono w skarbcu, a skrzydła z obrazami w jednym z magazynów muzealnych. W czasie bombardowania miasta w święta wielkanocne 2 kwietnia 1945 r. pozostająca w prezbiterium główna szafa ołtarzowa spłonęła. Po wojnie ołtarz nie został zrekonstruowany i zastąpił go późnogotycki pentaptyk Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny ze zbiorów Muzeum Śląskiego.
Zachowane skrzydła przekazano natomiast do kościoła pokolegiackiego św. Stanisława w Szamotułach, a rzeźby i inne srebrne elementy pozostawiono w skarbcu katedralnym. W 1966 r. skrzydła ponownie trafiły do katedry i były pokazywane w Muzeum Archidiecezjalnym. W trakcie inwentaryzacji w 2016 r. oceniono, że zachowało się 80% fragmentów ołtarza i zdecydowano się na projekt jego rekonstrukcji. Fragmenty ołtarza prezentowano w 2017 r., po częściowej rekonstrukcji, na wystawie w Muzeum Narodowym. Umowę między parafią i Muzeum Narodowym o pełnej odbudowie podpisano w 2018 roku. Po rekonstrukcji ołtarz od kwietnia 2019 r. wystawiono w Muzeum Narodowym, a w grudniu tego samego roku umieszczono go jako ołtarz główny w katedrze.
Przypisy
Kategoria:Ołtarze (rzeźba) Kategoria:Sztuka we Wrocławiu