Jaskinia powstała na pionowym pęknięciu skały w wapieniach skalistych z jury późnej. Wytworzona została w strefie saturacji – świadczą o tym widoczne na jej ścianach kotły wirowe, niewielkie kanały krasowe i liczne wżery. Nie ma szaty naciekowej. Namulisko obfite, składające się z iłu i gruzu wapiennego. Jest nienaruszone. Jest wilgotna i ma stały klimat. Rozproszone światło słoneczne dociera do poprzecznego korytarza. W jego zasięgu rozwijają się glony. Ze zwierząt obserwowano głównie pająki sieciarze jaskiniowe.
Historia poznania Jaskini była miejscowej ludności znana od dawna. Po raz pierwszy opisał ją Kazimierz Kowalski w 1951 r.K. Kowalski, Jaskinie Polski, Warszawa, Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951, tom 1: 1-466 W 1981 r. Sanocka-Wołoszynowa badała florę pajęczaków. Stwierdziła występowanie 6 gatunków pająków i 2 gatunków kosarzyE.Sanocka-Wołoszynowa, Badania pajęczaków jaskiń Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Wrocław: Acta Univ. Wratislav. 1981, 548, Prace Zoologiczne 11: 1-92. Plan jaskini sporządził M. Napierała w 1978 r., aktualną dokumentację A. Górny w listopadzie 2009 r..
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Bębło