W listopadzie 1918 roku Kok podpisał manifest ruchu De Stijl.

W czasopiśmie De Stijl ukazały się jedynie dwa wiersze Koka: „Stilte + stem (Vers in W)” (1921) i „Nachtkroeg” (1923), które w większości składały się ze słów symulujących dźwięki. Obydwa zostały uznane przez van Doesburga i niemieckiego dadaistę Kurta Schwittersa (1887–1948) za ważny wkład w odnowę poezji. W 1923 pod wpływem Schwittersa, Kok napisał wiele wierszy dadaistycznych, które zostały opublikowane dopiero po śmierci poety.

Grupa De Stijl rozpadła się po śmierci van Doesburga w 1931 roku, a czasopismo De Stijl zostało zamknięte. W 1932 roku Kok zamieścił w De Stijl swój ostatni artykuł „In memoriam”.

Po śmierci van Doesburga Kok rzadko pisał wiersze – całkowicie poświęcił się pisaniu aforyzmów, których stworzył tysiące, nigdy ich nie publikując.

W 1942 roku Kok zrezygnował z pracy w kolejach państwowych. Zainteresował się spirytyzmem i filozofią i w 1946 roku dołączył do ruchu „De Rozekruisers”. W 1952 roku przeprowadził się do Haarlemu, gdzie spotkał malarza Keesa Verweya