Celem hodowli było stworzenie rasy do ujeżdżenia, skoków i zaprzęgów.
Podział Jest kilka kierunków, zgodnie z którymi hoduje się KWPN: grupa koni wierzchowych i sportowych, do której należy też podgrupa koni przeznaczonych do skoków i dresażu sekcja koni przeznaczonych do zaprzęgów (nazwa odmiany Tuigpaard lub Harness). odmiana podstawowa (goldery).
Oprócz tego hodowane w Ameryce Północnej hodowane są jeszcze huntery, które są podgrupą należącą do sekcji konia wierzchowego.
Pokrój Eksterier holenderskiego konia gorącokrwistego jest podobny do niemieckich sportowych koni gorącokrwistych, choć holenderskie są od niemieckich nieco lżejsze. Konie te posiadają dobrze uformowaną, długą szyję, na której osadzona jest masywna głowa. Konie posiadają doskonałe - jak na potrzeby sportu jeździeckiego – łopatki. Klatka piersiowa tych koni ma poprawną szerokość i głębokość, a grzbiet jest silny. Osobniki tej rasy mają bardzo dobrze umięśniony zad.
Kończyny holenderskiego konia gorącokrwistego są solidne, z dużymi kopytami o miękkim rogu, bez szczotek pęcinowych. Mechanika ruchu u koni jest dobra. Konie mają wspaniałą skoczność.
Wysokość w kłębie wynosi od 160 lub 165 do 175 centymetrów.
Umaszczenie Występuje we wszystkich maściach.