Od 1947 był profesorem i kierownikiem działu elektrofizyki Wydziału Fizycznego Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego, w 1939 został członkiem korespondentem, a w 1943 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Zajmował się zagadnieniami optyki elektronicznej (m.in. mikroskopami elektronowymi, zakresem dyfrakcji elektronów, mikroanalizatorami, konwerterami elektronowo-optycznymi i innymi urządzeniami), badaniem własności półprzewodników i ich technicznym zastosowaniem w urządzeniach elektroniczno-optycznych, badaniem metod i tworzeniem sprzętu do lokalizacji światła, analogiem radiolokacji, badaniem warunków przechodzenia promieniowania optycznego przez atmosferę i badaniem promieniowania optycznego Słońca o krótkiej fali i promieniowania rentgenowskiego poza atmosferą Ziemi za pomocą aparatury kosmicznej. Od 1934 do 1940 pracował nad stworzeniem elementów optyczno-elektronowych mikroskopu elektronowego. W latach 1950–1956 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, a 1953-1956 zastępcą przewodniczącego Rady Związku Rady Najwyższej ZSRR.