haubice i samobieżne działa pancerne (w tym Su-122 i Su-100), a w 1945 dyrektorem fabryki Bolszewik w Leningradzie. 18 listopada 1944 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-artyleryjskiej. W 1946 został komenderowany do Niemiec w celu zapoznania się z niemieckimi pracami nad techniką rakietową, 21 sierpnia 1946 wyznaczono go pierwszym dyrektorem Instytutu Naukowo-Badawczego-88, zajmującego się opracowywaniem techniki rakietowej. Od sierpnia 1950 do końca 1952 był dyrektorem zakładów artyleryjskich w Krasnojarsku, po zwolnieniu z tej funkcji, został 9 lutego 1953 aresztowany na polecenie ministra bezpieczeństwa Ignatjewa pod zarzutem udziału w Żydowskim Komitecie Antyfaszystowskim i szpiegostwa. Po śmierci Stalina 7 kwietnia 1953 został zwolniony i krótko potem zrehabilitowany, 19 maja 1953 otrzymał stanowisko zastępcy naczelnika Centralnego Instytutu Budowy Silników Lotniczych im. Baranowa i szefa filii tego instytutu w Łytkarino w obwodzie moskiewskim. W znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju miasta Łytkarino. W 1964 z powodu ciężkiej choroby zaprzestał aktywnej działalności, w 1968 przeszedł na emeryturę i rok później zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.