Twórczość Uważany za jednego z najwybitniejszych symfoników austriackich po Antonie Brucknerze. W swojej twórczości nawiązywał do wzorców barokowych. Jego styl muzyczny charakteryzuje się stosowaniem dawnych form i technik, dominuje w nim faktura polifoniczna. Melodyka Davida jest monotematyczna, poszczególne myśli melodyczne oparte są na przetwarzanym na rozmaite sposoby wspólnym materiale tematycznym. Po 1953 roku zaczął eksperymentować także z techniką serialną. W repertuarze prowadzonych przez Davida chórów, oprócz dzieł dawnych mistrzów, znajdowały się także utwory kompozytorów współczesnych (Strawinski, R. Strauss, Orff).
Był autorem prac Die Jupiter-Symphonie (1953), Die zweistimmigen Inventionen von J.S. Bach (1957), Die dreistimmigen Inventionen von J.S. Bach (1959), Das wohltemperierte Klavier. Versuch einer Synopsis (1962).
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Kompozycje powstałe przed 1927 rokiem kompozytor sam zniszczył.