Jej praca doktorska (1997) dotyczyła przekazywania węgla między daglezją Douglas fir i brzozą papierową poprzez sieci mikoryzowe w ich systemach korzeniowych. W czasie badań S. Simard wykorzystywała znakowanie radioizotopem .
W UCB kieruje zespołem The Mother Tree Project (centralne węzły sieci mikoryzowych)i uczestniczy w realizacji innych projektów. Badania naukowe łączy z pracą dydaktyczną. Prowadzi kursy akademickie dotyczące struktury i funkcji ekosystemów leśnych, złożonych systemów adaptacyjnych w skali globalnj i mniejszej (problemy zrównoważonego rozwoju), problemów zarządzania eksploatacją lasów z uwzględnieniem zasad ekologii, uwarunkowań społecznych i ekonomicznych itp. Pełni rolę opiekuna prac doktorskich i studiów podoktoranckich (ok. 30 osób w latach 1997–2018).
Jest zaliczana do grupy siedmiu najbardziej znaczących ekologów lasu na świecie (Peter Wohlleben, Tim Flannery, Suzanne Simard, Monica Gagliano, Zoë Lindo, Boris Tokin, Anastassia Makarieva).