Najwcześniejsze wzmianki Wersja I i II herbu pojawia się w tzw. "Nowym Siebmacherze" (Der Adel des Königreichs Preußen, 1906). Wersja IIa pochodzi z epitafium Anny z Dąbrowskich Lewińskiej (ok. 1758-1838), żony radcy ziemskiego Ksawerego Lewińskiego z kościoła parafialnego w Sulęczynie. Wersja III zachowała się na podstawie płyty nagrobnej umieszczonej w nawie bocznej kościoła Św. Mikołaja w Gdańsku, upamiętniającej Annę z Lewińskich Lniską (1784-1852).
Rodzina Lewińskich (herbu Brochwicz odmienny) Nazwisko rodziny pochodzi od wsi Lewino w dawnym powiecie mirachowskim. Najwcześniej wzmiankowanym członkiem rodu jest Piotr z Lewina, odnotowany w 1382 roku. 10 lat później odnotowano Ewarsa z Lewina. Jakub z Lewina studiował w Krakowie w 1434 roku. Po inkorporacji Prus do Polski w 1525 roku, prawo do Lewina potwierdzono Pawłowi, Wojciechowi i Pawłowi Lewińskiemu. W roku 1570 po raz pierwszy obok Lewińskich w Lewinie wzmiankowani są Rojkowie, którzy później także używali nazwiska Lewiński. Lewińscy byli typową drobną szlachtą kaszubską, szeroko rozrodzoną, posiadającą liczne działy we wsiach bliskich gniazdu. Mimo niewysokiej pozycji majątkowej, członkowie rodziny w XVIII wieku brali udział w życiu politycznym - brali udział w sejmikach i posłowali na sejmy elekcyjne.