Dzięki jego zaangażowaniu rozwijała się współpraca kierowanej przez niego placówki z Poradnią PZG, zwłaszcza w zakresie przygotowania dzieci przedszkolnych do nauki w szkole dla głuchych oraz wspólnie organizowanych działań środowiskowych.
W 1964 z inicjatywy Zarządu Głównego Polskiego Związku Głuchych napisał Monografię Zakładu Dzieci Głuchych w Łodzi – opracowanie dziejów tej placówki, przygotowane w oparciu o dokumenty archiwalne, kroniki szkolne, relacje nauczycieli oraz zapiski i wspomnienia pierwszej nauczycielki szkoły - Stefanii Ulassowej (1897-1976). Do pracy tej wielokrotnie sięgali i cytowali ją pedagodzy i historycy oświaty; korzystali z niej m.in. redaktorzy książek: 90 lat Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niesłyszących w Łodzi 1915-2005 (Łódź 2005), Stulecie szkoły dla głuchych w Łodzi 1915-2015 (Łódź 2015), zamieszczając fragmenty monografii.
Od 1 października 1951 należał do Związku Nauczycielstwa Polskiego, w latach 1972-76 był ławnikiem sądu rodzinnego w Okręgu Sądu Wojewódzkiego w Łodzi.