Aktywność pisarska była również ważnym motorem, napędzającym polityczne aspiracje Wiliama Forstera. W latach 40. XIX zaczął publikować w „Atlasie”, satyrycznym, wręcz prześmiewczym czasopiśmie prowadzonym przez R. Lowego. Zamieszczał tam krótkie wierszowane rozmowy, parodiujące dialogi filozoficzne pod wspólnym tytułem The Devil and the Governor (ang. Diabeł i Gubernator). Okazały się one najlepszym australijskim dziełem satyrycznym XIX w.. Współcześni mu krytycy bardziej cenili jego eseje polityczne o satyrycznym zabarwieniu, które były pisane w znacznie bardziej wyważonym tonie. Odnajdywał się również jako krytyk literacki, co prawda w tej roli wypowiadał się rzadko, jednak znany jest jako odkrywca talentu F. Fowlera. Znaczna część jego twórczości została jednak utrzymana w charakterze satyry politycznej. Wiliam Forster przestał pisać teksty satyryczne najpóźniej w 1859, kiedy został premierem. Od tej pory ogranicza się do dramatopisarstwa: The Weirwolf (ang. Wilkołak, 1876), The Brothers (ang. Bracia, 1877) i wydany po śmierci Midas (1884). Twórczość Wiliama Forstera odbierała raczej negatywną ocenę krytyki, skoro współczesny mu G. Barton określa pisarza mianem "zgorzkniałego krytykanta". Dopiero późniejsze lata przyniosły jego spuściźnie znacznie lepszą ocenę.