16 września wykrył oddziały 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego w rejonie Uściługu i z niskiej wysokości przeprowadził szereg ataków na oddziały wroga. Następnie brał udział w ofensywie pod Warszawą, szczególnie wyróżnił się podczas ataków na cofające się oddziały sowieckie z rejonu Wyszkowa i Pułtuska. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wykonał 14 lotów, w tym 11 lotów zwiadowczych i 3 na bombardowanie.
19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w Wojskach Lotniczych, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 22 lutego 1922 roku został zdemobilizowany, ale już 13 grudnia tego samego roku powrócił do czynnej służby. Otrzymał przydział do 1. pułku lotniczego na stanowisko dowódcy kompanii pułkowej. 29 września 1924 roku został przeniesiony do 12. eskadry lotniczej. 26 sierpnia 1925 został przeniesiony do 6 pułku lotniczego we Lwowie, w którym 28 listopada objął dowództwo nad 65. eskadrą lotniczą. 25 lutego 1927 objął stanowisko oficera ewidencyjnego w 6 pułku lotniczym. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku i 12. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa. Z dniem 15 stycznia 1929 został przydzielony na czteromiesięczny kurs instruktorów strzelania i bombardowania lotniczego w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu.