Muzyka fortepianowa Większość muzyki fortepianowej Schuberta była przeznaczona dla amatorów, gdyż sam nie był koncertującym pianistą, a współcześni mu wirtuozi tego instrumentu nie wykazywali zainteresowania jego twórczością. Utwory te nie stawiały przed grającymi wielkich wymagań, za to ujmowały melodyjnością. Najczęściej były to użytkowe miniatury, wśród nich ponad 300 tańców, takich jak marsze, polonezy, laendlery, tańce niemieckie, a zwłaszcza walce. Jak pisze Danuta Gwizdalanka: „Wiele z nich, przeznaczonych na 4 ręce, uatrakcyjniało życie towarzyskie jeszcze w XX wieku”.
Do repertuaru koncertowego zalicza się 8 Impromptus oraz 6 – „wzór miniatury fortepianowej dla romantyków”. Dzisiejsi zawodowi pianiści wykonują również sonaty Schuberta, choć tylko ostatnia ma cechy wirtuozowskie, gdyż była przeznaczona dla Johanna Nepomuka Hummla. Nowatorski w dziejach muzyki fortepianowej charakter ma . Zbudowana jest z czterech ogniw jak klasyczny cykl sonatowy, wszystkie części grane są jednak attacca. Ponadto łączy je wspólny motyw główny, wzięty z pieśni .