Historia Pierwszym udokumentowanym zasiedleniem był zakon mnichów benedyktyńskich, przybyłych tu z Rawenny pod koniec X w. Wokół ich opactwa i kościoła pod wezwaniem św. Wincentego narosła z czasem wioska i niewielka miejscowość. Prawdopodobnie papież Aleksander III potwierdził w 1177 r. nadanie tego terenu w lenno biskupom Poreču. W następnym stuleciu jego właścicielem z nadania patriarchy Akwilei został wywodzący się z Puli ród Sergi, zwany później Castropola. Wznieśli oni w pobliżu zabudowań benedyktynów umocnioną budowlę dla stacjonującego tam ich namiestnika, nadając mieścinie tym samym charakter obronny. Na samym początku XIV w. benedyktyni zapewne opuścili opactwo, przekazawszy je zakonowi templariuszy. Po kasacie zakonu mocą soboru w Vienne w 1311 r. tereny opactwa powróciły pod pieczę biskupów Poreču. Sam Svetvinčenat pozostawał w rękach rodu Castropola do 1331 r., by na następne pięć dekad, wraz ze zmianami sojuszy znaleźć się pod władzą Republiki Weneckiej. Część rodu Castropola nadal mieszkała w obronnej twierdzy Svetvinčenatu i przez małżeństwo skoligaciła się z weneckim domem Morosini. W 1523 r. w drodze zakupu i dziedziczenia ród Morosini został jedynym właścicielem całego Svetvinčenatu. Kiedy Morosini nie mieli męskiego potomka, ich córki poślubiły w 1560 r. braci Ermolao i Marino Grimani z Wenecji.