Od tego momentu bp Davídek zaczął tworzyć pełną strukturę Ukrytego Kościoła.
W dniach 25–26 grudnia 1970 roku na tajnym synodzie w Kobeřicach pod Brnem, tak zwanej Radzie Ludu Bożego, doszło do rozłamu między bpem Davídkiem a trzema konsekrowanymi przez niego biskupami, którzy nie zgodzili się m.in. z usankcjonowaniem udzielania święceń kapłańskich kobietom, i którzy próbowali udaremnić synod. Spór dotyczył także tego, czy ukryty kościół powinien przystąpić już do działania, czy też czekać jedynie w rezerwie, aż działający jawnie Kościół rzymskokatolicki zostanie całkowicie sparaliżowany. Z powodu naruszenia przysięgi, Davídek zawiesił tych trzech biskupów (Josef Dvorak, Jiri Pojer, Bedrich Provaznik), ale ci nie zaakceptowali jego decyzji i zerwali z nim jedność aż do listopada 1989 roku. Stanislav Krátký próbował pogodzić obie strony, a przeciwnicy Davídka starali się bronić u bpa Dubovskýego.
Felix Maria Davídek konsekrował 15 biskupów oraz wyświęcił około 160 kapłanów (w tym odprawił obrzędy święceń nad trzema kobietami).
Po zmianie ustroju w 1989 roku Kościół oficjalny podszedł z dystansem do działalności Davídka. Przychylny Ukrytemu Kościołowi był bp Antonín Liška, i początkowo także abp Miloslav Vlk, 2008.