Początkowo program nauczania zaproponowany przez Sullivan był realizowany w oparciu o ścisły plan dnia z ciągłym i regularnym wprowadzaniem nowego słownictwa. Jednakże szybko okazało się, że ta metoda nie była skuteczna. Zamiast tego Anne zaczęła więc uczyć Helen słownictwa bezpośrednio łączącego się z zainteresowaniami dziewczynki, przeliterowując jej każde słowo na dłoni. W ciągu 6 miesięcy to nowe podejście okazało się niezwykle skuteczne. Helen nauczyła się w tym czasie 575 słów, tabliczki mnożenia oraz alfabetu Braille'a. Sullivan wkrótce przekonała rodziców dziewczynki do wysłania jej do Szkoły Perkinsa dla Niewidomych, by miała szansę uzyskać odpowiednie wykształcenie. W 1888 Sullivan zabrała Keller do Bostonu i pozostała tam razem z nią. Dziecko okazało się być niesłychanie utalentowane i mimo ograniczeń związanych z niepełnosprawnością, osiągało świetne wyniki w nauceMcGinnity, Seymour-Ford, & Andries, 2014. Za sprawą dyrektora Michaela Anagnosa Keller stała się żywą reklamą Szkoły Perkinsa, co przełożyło się bezpośrednio na wzrost funduszy i darowizn przekazywanych na rzecz szkoły. Dzięki temu Szkoła Perkinsa dla Niewidomych w Bostonie jest do dziś najbardziej znaną i cenioną szkołą dla osób niewidomych w USA.