Superintendentem naczelnym był do roku 1941, gdy po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny z Trzecią Rzeszą trafił do obozu dla internowanych w Laufen w Bawarii. Rok później 1 lipca 1942 powrócił do Stanów Zjednoczonych w ramach wymiany obywateli niemieckich i amerykańskich. Pod koniec jego pobytu w obozie, w czerwcu 1942, Dickinson College nadał mu tytuł doktora teologii in absentia. Po nim superintendentem naczelnym Kościoła został ks. sup. Konstanty Najder. Swoje przeżycia z okresu II wojny światowej w Polsce opisał w 1945 roku w książce Call Us to Witness: A Polish Chronicle napisanej wspólnie z żoną.
Od roku 1946 był związany z Komitetem ds. Pomocy Zagranicznej aż do przejścia na emeryturę w 1966. Jako sekretarz generalny United Methodist Committee for Overseas Relief podróżował po całym świecie. Był także wiceprzewodniczącym Church World Service, międzywyznaniowej agencji udzielającej pomocy uchodźcom, a także członkiem komitetu administracyjnego Światowej Rady Kościołów.
W 1928 poślubił Hannę Dropiowską (1906–1995). Para miała córkę o imieniu Monica Warfield Kulp (1935–2025).