Z kolei marynarz Aleksiej jest jednostką zagubioną, która bez powodzenia poszukuje prawdy - przed rewolucją podróżował, dostając się pod wpływy różnych idei, następnie nie potrafi pojąć prawdziwych intencji Prowodyra. Bohater miota się między naiwnością, dobrocią a agresją. Dopiero odwaga i poświęcenie Komisarza wskazują mu jasny cel. W finale utworu oddział marynarzy zjednoczony jest humanistyczną ideą, nie tylko dążeniem do bezładnego niszczenia. Wiszniewski już w tytule wyrażał przekonanie, że rewolucyjna idea zwycięży mimo wszystkored. P. Wychodcew, Historia..., s. 469.. Postacie dramatu są z jednej strony epickie i monumentalne, z drugiej - zachowują niepowtarzalne cechy osobowości. Wiszniewski twierdził, że każda z nich oparta jest na prawdziwym uczestniku rewolucji. Jako pierwowzór Komisarza wskazywana jest Łarisa Rejsner, służąca jako komisarz polityczny przy Flotylli Kamsko-Wołżańskiej i w sztabie generalnym Floty Bałtyckiej (która jednak okres rewolucji i wojny domowej przeżyła).
Atmosfera rewolucyjnego romantyzmu budowana jest na scenie przez kontrastowość postaci, podniosłe monologi wygłaszane przez bohaterów, a także sugerowane w tekście gry barw i muzykę, jaka powinna towarzyszyć inscenizacjom.