W wyniku działów Liksna i kilka innych majątków przypadły Henrykowi (1811–1903) żonatemu z Adelajdą hrabianką Keller (1817–1885). Mieli oni szesnaścioro dzieci, w większości zmarłych w dzieciństwie. Henryk przekazał Liksnę i kilka innych folwarków synowi Janowi (1850–1922) żonatemu z Weroniką hrabianką Hutten-Czapską (1854–1920). Byli oni ostatnimi właścicielami tych dóbr.
W czasie wojen polsko-szwedzkich polskie wojska dowodzone przez wojewodę smoleńskiego Aleksandra Gosiewskiego pokonały w 1626 roku pod Liksną wojska szwedzkie dowodzone przez Gustafa Horna.
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Liksna, wcześniej wchodząc w skład Polskich Inflant Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie ujezdu dyneburskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Dobra stanowiły parafię należącą do dekanatu dolnodyneburskiego. Od końca I wojny światowej miejscowość należy do Łotwy, która w okresie 1940–1990, jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
W XIX wieku wybudowano przechodzącą przez wieś, ze stacją w pobliżu miejscowości, kolej rysko-dyneburską. Stacja Liksna została oddana do użytku w 1861 roku. Ponadto w XIX wieku istniała tu fabryka terpentyny i piękna pasieka.