Oprócz fikcyjnych opowieści, „Der Kampf” publikował artykuły na różne tematy, w tym wiele o homoseksualizmie. Wśród jego twórców znaleźli się Else Lasker-Schüler, Peter Hille i Erich Mühsam, a w najlepszym momencie jego nakład sięgał dziesięciu tysięcy egzemplarzy. W tym czasie Holzmann napisał artykuł zatytułowany Die Homosexualität als Kulturbewegung (pol. Homoseksualizm jako ruch kulturowy). Argumentował, że prawo do prywatności wiąże się z tym, że „nikt nie ma prawa ingerować w prywatne sprawy innych, wtrącać się w cudze osobiste poglądy i orientacje, i że ostatecznie to nie jest niczyja sprawa, co dwoje swobodnie wyrażających zgodę dorosłych robi w swoich domach”. Zaatakował 175 paragraf niemieckiego kodeksu karnego, który penalizował akty homoseksualne.
Według Johannesa Holzmanna walka z zakazem aktów homoseksualnych była częścią większej walki o emancypację. Nie zgodził się z głównym nurtem ruchu socjalistycznego, a mianowicie z Socjaldemokratyczną Partią Niemiec (SPD), która uważała uchylenie paragrafu 175 za kwestię drugorzędną. Sprzeciwił się on również taktyce SPD polegającej na siłowym wypieraniu gejów na przykładzie potentata przemysłu stalowego Friedricha Alfreda Kruppa, aby doprowadzić do uchylenia paragrafu 175.