Ich syn Stanisław (?–1914) zapisał Zwirdzin swej córce Elżbiecie (1902–?) późniejszej Gasiewiczowej, która mieszkała tu do 1925 roku i była ostatnią właścicielką majątku.
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Zwirdzin, wcześniej wchodząc w skład Polskich Inflant Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie ujezdu lucyńskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Od końca I wojny światowej miejscowość należy do Łotwy, która w okresie 1940–1990, jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
Nieistniejący dwór Pierwszy znany dwór Szadurscy zbudowali tu w połowie XVIII wieku. Został on przebudowany przez Franciszka Szadurskiego około 1840 roku. Był to wtedy drewniany, parterowy dom z mieszkalnym poddaszem o dziewięciu osiach i prostokątnej podstawie. Wejście do domu miało formę drewnianego ganku z filarami i trójkątnym szczytem, prawdopodobnie dobudowanego na przełomie XIX i XX wieku. Cechą charakterystyczną elewacji ogrodowej była facjatka z prostokątnym oknem i okulusy. Dom był przykryty przez gontowy dach mansardowy z sygnaturką na szczycie.