mały|215x215px|Krzyż Powstańców Wołyńskich
Lucjan Wacław Menke (ur. 19 kwietnia 1887 w Mińsku Litewskim, zm. 20 kwietnia 1940 w Kalininie) – żołnierz WP, podkomisarz Policji Państwowej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Juliusza Edmunda i Amelii Bogumiły z Wicherkiewiczów Moenke (zm. 1928). Miał 3 siostry oraz 2 braci: Edmunda (zm. 1940), porucznika Wojska Polskiego, i Witolda (zm. 1945), żołnierza AK. Był mężem Marii Antoniny z domu Szmidt (zm. 1984), z którą miał syna Zbigniewa (ur. 1926).
Od 1912 członek, a następnie naczelnik gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mińsku Litewskim. W czasie I wojny światowej, został powołany do służby wojskowej w Armii Carskiej, w której od stycznia 1917 do kwietnia 1918 służył w 67. Oddziale Drogowym jako technik drogowy. W sierpniu 1918 wstąpił do Policji Kresów Wschodnich, był komendantem rewirowym w Mińsku. Od 13 sierpnia 1919 do 1 września 1920 służył w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako oficer został skierowany 2 października 1920 do służby w Policji Państwowej. Przez 12 lat służył w policji na terenie województwa nowogródzkiego (Komisariat Policji w Słonimiu, Komenda Wojewódzka w Łucku i Komenda Powiatowa w Baranowiczach). W kwietniu 1921 został awansowany do stopnia aspiranta Policji.