W 1938 roku Związek Polski został znacjonalizowany i przekształcony w Sociedade Beneficiente e Recreativa União, ale Lachowski nadal sprawował w nim różne funkcje.
Lachowski był również prezesem Towarzystwa Polskiego Tadeusza Kościuszki i Dobroczynno-Robotniczego Towarzystwa Polskiego Władysława Jagiełły w Abranches oraz wiceprezesem Związku Towarzystw Katolickich Oświata w Kurytybie. Był zaangażowany w prace komitetu na rzecz budowy Pomnika Siewcy w Kurytybie, został fundatorem dzwonu dla kościoła św. Wincentego à Paulo w Kurytybie i był jednym z inicjatorów budowy Placu Polskiego w Kurytybie. Wspierał również finansowo edukację ubogich dzieci polskich. W czasie II wojny światowej był skarbnikiem w Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce.
Za swoją działalność społeczną dla Polonii w Kurytybie Lachowski dwukrotnie został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, w tym raz w 1929 r., w czasie wizyty w Polsce, a w 1934 r. otrzymał od prymasa Polski Augusta Hlonda jego portret z dedykacją.
Od 2 maja 1908 roku w żonaty z Pauliną Smołką z Irati, której rodzina pochodziła ze Śląska. Miał z nią siedmioro dzieci.
Zmarł 12 kwietnia 1970 r. w Kurytybie.
Przypisy
Kategoria:Brazylijscy przedsiębiorcy Kategoria:Działacze polonijni (Brazylia) Kategoria:Ludzie związani z Kurytybą Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Polscy przedsiębiorcy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1970