Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 75 mm M1928 L/35 oraz pojedynczy wielkokalibrowy karabin maszynowy Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76. Jednostka wyposażona też była w hydrofony.

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 38 podoficerów i marynarzy.

Służba „Sultane” weszła do służby w Marine nationale 20 maja 1935 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q177. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 17. dywizjonu 6. eskadry 4. Flotylli okrętów podwodnych w Bizercie (wraz z siostrzanymi jednostkami „Aréthuse”, „Atalante” i „Vestale”). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. J.A.G. Mottez. W czerwcu 1940 roku okręt nadal znajdował się w składzie 17. dywizjonu, przechodząc remont w Bizercie (miał trwać do 21 lipca), a jego dowódcą był kpt. mar. J.M. Madec. W listopadzie 1940 roku rozbrojona we wrześniu w myśl postanowień zawieszenia broni jednostka znajdowała się w Tulonie pod kontrolą rządu Vichy.

9 grudnia 1940 roku okręty podwodne „Archimède”, „Aréthuse”, „Sultane” i „Vestale” wypłynęły z Tulonu do Dakaru w eskorcie awiza , by via Oran dotrzeć 16 grudnia do Casablanki.