wyremontowano dach w latach 1948-1950, natomiast w latach 1997-9 zostały odnowione ołtarze i rzeźby. Architektura Budowla jest murowana, wzniesiona z kamienia i cegły, posiada jedną nawę, reprezentuje styl renesansu lubelskiego (bryła budowli uległa zniekształceniu po licznych przeróbkach i remontch), przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, od strony południowej świątyni znajduje się wyżej wymieniona kaplica (dobudowana po 1870 roku), nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę, wnętrze jest wymalowane gładko, posadzka została wykonana z terakoty. Wyposażenie lewo|mały|Wnętrze świątyni Ołtarze Ołtarz główny Ołtarz główny jest wykonany z drzewa sosnowego i lipowego (powstał pod koniec XIX wieku). W ołtarzu tym znajdują się 3 obrazy: św. Antoniego, przeniesiony w 1866 roku z Radecznicy razem z ołtarzem (ołtarz spalił się w 1896 roku, natomiast obraz został tylko uszkodzony), św. Antoniego i Matki Bożej Szkaplerznej. Ołtarze boczne Świątynia posiada kilka ołtarzy bocznych, także wykonanych z drewna. Po prawej stronie świątyni znajdują się ołtarze: posiadający obrazy: św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Stanisława Kostki, Pana Jezusa Ukrzyżowanego; posiadający obrazy: św. Mikołaja i św. Jana Nepomucena; posiadający obrazy: Matki Bożej z Dzieciątkiem (zniszczony) i św.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Dominika w Łabuniach · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.