Prototyp różnił się od siostrzanych jednostek uzbrojeniem (zainstalowano na nim trzy wyrzutnie torped w przeciwieństwie do dwóch na następnych okrętach typu) oraz położeniem kiosku (bardziej z przodu w porównaniu do innych okrętów).
„Glauco” zbudowany został w Arsenale w Wenecji. Stępkę okrętu położono 1 lipca 1903 roku, a zwodowany został 9 lipca 1905 roku. Był pierwszym okrętem we włoskiej flocie noszącym to imię.
Dane taktyczno-techniczne „Glauco” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 36,84 metra, szerokość 4,32 metra i zanurzenie 2,66 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 157–161 ton, a w zanurzeniu 240–244 tony. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki benzynowe FIAT o łącznej mocy 600 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 170 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13 węzłów na powierzchni i 6 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 900 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 40 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu.