Permotettigonia – wymarły rodzaj owadów prostoskrzydłych, z podrzędu długoczułkowych i nadrodziny pasikoników. Jedyny z monotypowej rodziny Permotettigoniidae. Obejmuje tylko jeden znany gatunek: Permotettigonia gallica. Jest najstarszym znanym przedstawicielem nadrodziny i stanowi najstarszy znany przykład mimikry względem roślin.
Taksonomia Rodzaj i gatunek typowy opisali po raz pierwszy w 2016 roku André Nel i Romain Garrouste na łamach „Nature Communications”. Opisu dokonano na podstawie skamieniałości skrzydła odnalezionej w formacji Cians, w Dôme de Barrot na obszarze francuskich Alp Nadmorskich. Datowana jest ona na gwadalup w permie. Holotyp oznaczony MNHN-LP-R 63853 zdeponowano w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Nazwa rodzajowa oznacza „permskiego pasikonika”, natomiast epitet gatunkowy znaczy po łacinie „francuski”. Autorzy opisu umieścili rodzaj w monotypowej rodzinie Permotettigoniidae.
Morfologia Owad znany jest tylko z przedniego skrzydła, czyli pokrywy. Było ono bardzo szerokie, około 2,7 raza dłuższe niż szerokie. Powierzchnię miało podzieloną na dwa główne pola mniej więcej takiej samej szerokości.