Po wojnie pracował jako kierownik Sekretariatu Sądu Grodzkiego w Sieradzu, w latach 1945–1949 był aplikantem sądowym, asesorem i sędzią. W latach 1949–1950 był sędzią Sądu Okręgowego w Sieradzu, w latach 1951–1953 pełnił funkcję prezesa Sądu Powiatowego w tym mieście. W 1953 został sędzią Sądu Najwyższego. Od 1959 na stanowisku podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Po uchwaleniu w 1962 nowej ustawy o Sądzie Najwyższym, ze względu na sprawowaną funkcję w ministerstwie, przestał być sędzią. W 1967 został jednak prezesem Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, którym był do 1981. W latach 1982–1989 był członkiem Trybunału Stanu (I i II kadencja).
Był również członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, członkiem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, od 1946 członkiem Zrzeszenia Prawników Polskich, od 1945 w Związku Zawodowym Pracowników Państwowych i Społecznych.
Działalność polityczna Od 1946 członek prokomunistycznego Stronnictwa Ludowego, z którym w 1949 przystąpił do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 1949–1953 był radnym Powiatowej Rady Narodowej w Sieradzu. W 1964 został zastępcą członka Naczelnego Komitetu ZSL (najwyższy organ tej partii). W latach 70. i 80.