W listopadzie 1918 w Wojsku Polskim mianowany podporucznikiem, w marcu 1920 został porucznikiem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od września 1920 służył w stopniu kapitana w 4 Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. 12 kwietnia 1927 mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu w macierzystym 4 pp Legionów. W październiku 1932 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Ciechanów na stanowisku komendanta rejonu uzupełnień.
Podczas kampanii wrześniowej (od 1 października 1939) dowodził 178 Pułkiem Piechoty (rezerwowym), z którym wziął udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji dostał się do niemieckiej niewoli. Uwięziony w Oflagu VII A Murnau (numer jeńca: 16017). Po powrocie z niewoli, w 1945 wyjechał z żoną do Jeleniej Góry, a następnie do Walimia k. Wałbrzycha.
Zmarł 9 listopada 1946 w Wałbrzychu.