W okresie Drugiej Republiki pojawił się projekt przyznania autonomii Wyspom Kanaryjskim. Kres tym planom położyła hiszpańska wojna domowa.

Podczas dyktatury Franco Frankizm stanowczo sprzeciwiał się wszelkim formom separatyzmu zarówno w Hiszpanii, jak i w hiszpańskich koloniach. Pomimo tego, w 1959 roku poparcie zaczął zdobywać ruch Canarias Libre („Wolne Wyspy Kanaryjskie”). Z kolei w 1964 Antonio Cubillo założył MPAIAC – Movimiento por la Autodeterminación e Independencia del Archipiélago Canario („Ruch na Rzecz Samostanowienia i Niepodległości Wysp Kanaryjskich”). Flaga MPAIAC jest do dziś powszechnie uznawana jako symbol separatyzmu kanaryjskiego.

U schyłku rządów Franco powstały dwie milicje separatystów kanaryjskich: Destacamentos Armados Canarios („Kanaryjskie Siły Zbrojne”) oraz Fuerzas Armadas Guanches („Siły Zbrojne Guanczów”). Terrorystyczna działalność tych organizacji, mimo początkowego poparcia, była w większości potępiana przez Kanaryjczyków.

W 1982 Wyspy Kanaryjskie stały się wspólnotą autonomiczną w ramach Hiszpanii. W latach 80. trzecią najpopularniejszą partią na Wyspach Kanaryjskich była nacjonalistyczna UPC.