Masturbacja w dzieciństwie może wchodzić w zakres normy rozwojowej i określa się ją wtedy mianem masturbacji rozwojowej. O normie rozwojowej mówi się w przypadku zachowań, które umożliwiają realizację zadań rozwojowych, należą do zbioru typowych dla danego wieku zachowań, nie obejmują udziału osób różniących się wiekiem, są dobrowolne, nie stanowią zagrożenia zdrowotnego, nie stoją w sprzeczności z normami społeczno-kulturowymi. Jednakże nie wszystkie prezentowane przez dzieci zachowania seksualne się do rzeczonej normy zaliczają. Prócz masturbacji eksperymentalnej, mogącej prowadzić do urazu, nie mieści się w niej również masturbacja instrumentalna.
W przypadku masturbacji instrumentalnej samo masturbowanie się nie jest celem samym w sobie, nie ma za zadanie dostarczyć dziecku przyjemności, jak to się dzieje w przypadku masturbacji rozwojowej. Masturbacja instrumentalna stanowi raczej sposób, w jaki dziecko przekazuje pewne informacje, komunikuje niezaspokojoną potrzebę. Przebiega jawnie i ma zazwyczaj powtarzalny schemat, może pojawiać się w określonych okolicznościach (np. po położeniu się do łóżka w ciemnym pokoju u dziecka bojącego się ciemności).